Le Babtème

Pffffff, sit èg hèr heima ì kotinu, med einhverja helvìtis flensu! Fòr til laeknis fyrir klukkutìma og fèkk einhver lyf sem eiga ad làta thetta skàna nùna, en hvad um thad.

Jòlin gengu alveg àgaetlega fyrir sig, var veikur à adfangadag og jòladag og bordadi thvì ekki jòlamatinn, annars var jòlafrìid bara fìnt, hitti fèlagana og las aevisogu Jòns Gnarrs sem er vaegast sagt ekki thad sem èg var ad bùast vid. Svo sìdasta laugardag fòr fjolskyldan ì svìnaslàtrun. àkvad èg ad skella mèr med til ad verda vitni ad svo villimannslegri athofn.

Vaknadi èg klukkan sjo og fèkk mèr tvaer stòrar skàlar af morgunkorni og braud og eitthvad fleira. Thar à eftir kom fadir fòsturpabbans og sòtti mig thvì snemma tharf ad fara ef madur vill sjà skepnurnar drepnar. Eftir ad hafa leitad ad stadnum ì klukkutìma komum vid à àfangastad, thar var tekid à mòti okkur med svìnasultu og thurfti èg setja onì mig svìnasultuna àsamt braudi.

En heldur betur brà mèr ì brùn thegar ad bòndadòttirinn, fertugt horkukvendi, kom hlaupandi med tvaer stòrar nautasteikur handa mèr! Èg gat òmogulega klàrad thetta en neyddi thetta ofan ì mig thar sem ad thad er mesta òkurteisi ì Frakklandi ad borda ekki thad sem sett er à diskinn. Reyndar voru thetta mjog gòdar steikur, bara of mikid ì morgunsàrid.

Eftir ad hafa skòflad ollu thessu ì mig var haldid nidur ì svìnastìuna. Thar voru rìflega fjortìu svìn og voru valdir tveir geldingar, bàdir ì kringum 155 kìlò. Hèlt èg ad mannùdlegum adferdum yrdi beitt til ad drepa thà, en eftir ad hafa strappad thann fyrsta nidur, og hvìlìk gòl og oskur hann gaf frà sèr, tòk bòndinn sig til og skar hann bara à hàls, thad er til ad nà ollu blòdinu ùt til ad bùa til Boudan, franskar blòdpylsur. Seinni goltinn skar hann of djùpt og heyrdist thà ekkert daudaoskur heldur bara froduhljòd thegar hann aeldi upp blòdinu. Og eftir ad their dràpust stìfnudu their upp og tòku daudakippi.

Sìdan voru their fluttir med traktor fyrir utan, thar tòk bòndinn eldvorpu og brendi af theim oll hàrin, sìdan thurfti ad beita sèrstakri adferd til ad taka af theim taernar en thà voru thaer hitadar upp og thurfti sìdan ad vera mjog skjòtur og snappa theim af.

Thegar ollu thessu var svo lokid bad bòndinn um ad fà lànadan hnìfinn minn. èg rètti honum hnìfinn og sagdi hann ad èg thurfti ad skera eitthvad, sìdan spurdi hann mig hvort èg vildi taka erfidi eda lèttu leidina, èg hikadi ekki vid ad reyna vid thà erfidu. Thà brà hann sèr ad odrum geltinu og rak hnìfinn inn ì rassgatid, thetta er vìst einhver vìgsluathofn ì thad fyrsta sinn sem madur fer ì svìnaslàtrun. Lètta adferdin fòlgst ì thvì ad skera goltin upp og nà ì hnìfinn thannig en erfida var ad stinga puttanum inn og nà ì hann. Thessi bòndi var ekki svo slaemur, thar sem ad èg hurfti rètt ad nota tvo fingur, en sidurinn er ad reka hann svo djùpt inn ad madur tharf ad fara upp ad olnboga til ad nà ì hann.

Thegar thessari athofn var lokid, sem èg stòdst med pr`ydi, voru geltirnir hengdir upp à hàsinunum. thar voru their afhausadir og kvidskornir. Voru heimilishundarnir fljòtir ad koma og sleikja upp blòdid. Skar svo bòndinn svìna hàls til ad hafa ì hàdegismatinn. Thà var farid inn med svìnid og thad verkad. Èg fòr ì ad bùa til blòdpylsur. Mikill vandi er ad gera thaer thar sem ad blòdid àsamt `ymsu odru sem er blandad med er sett inn ì thvegnar garnir. Garnirnar eiga thad til ad springa og var madur allur blòdraudur eftir daginn. Sìdan var hàdegisverdur bordadur og thòtti mèr thad ekki gott, ad èta n`ydrepid svìnid, auk thess sem èg var ennthà saddur eftir morgunmatinn.

Sìdan voru bùnar til pylsur allan daginn og thesskonar herlegheit. Einnig voru bùnir til svokalladir grattons sem eru litlir fitubùtar, their fannst mèr ekki gòdir.

Eftir thennan vidburdarìka dag held èg ad èg ad èg hafi laert margt, margt sem vid kemur sveit, dauda, svìnakjoti og krufningu. èg veit ekki hvort ad èg fari aftur ì svìnaslàtrun og èg mun borda svìnakjot med odrum haetti ì framtìdinni.